sihirli güçler diye bi' şey var

mutlu bir hayatı mı tercih edersin yoksa mutlu anları mı? diye sorsalar muhtemelen  mutlu anları tercih ederim diyecekti.
hava soğuk bile olsa gökyüzündeki güneşi görmeyi iyi bilirdi. 
buna rağmen hayatını düzene sokmayı bir türlü beceremezdi. çünkü ne zaman konuşmaya başlasa hep aynı hikayeyi anlatırdı. 
insanlar onun için araçtı o yüzden kim kaçıncı kez dinliyor umurunda olmadan anlatırdı. 
zaten o'nun için, dokunduğu zaman hissedebildiği şeylerden fazlası değildi insanlar,olamazdı da.

şişenin dibinde kalan bira,sigarasını söndürmeye hep yetti.
birbirini tamamlayan eylemler yapıp,sonuçlarına katlanmaya da razı olmazdı.
fanusunda yaşarken,hatta fanusunun içinde kendisinin dışında bir de okyanus yaratmışken,okyanusun keyfini çıkarmayı hep erteledi.

dinlemek istemezken dinlemedi. görmek istemezken zaten görmedi. 'bu kadar basitti'
başka bir sabaha uyanmaktansa başka bir sabaha düşmeyi kabullenenlerdendi ya da gölgelerimizin bize ne kadar benzediği konusunu tartışmak isteyenlerden.

tanımanın dokunmak olmadığını kabullenmiş insanların arasından gelmişti. ve giderken, geldiği yerde gökyüzünün daha güzel olduğunu fısıldadı kulağıma,
fısıldadı ama herkes duydu.

bi' de unutmadan,her şey unutuluyor, hız yapan arabanın camından burnunu çıkardığında.