acts of man

kendine bir akvaryum satın alıp bütün ömrünü onun içinde sürdürebileceğine inanan biriyle tanışmıştım günlerimin birinde. ruhsuzdu. bir o kadar da halsizdi. görseniz sanki toplu taşıma araçlarını kullanmamış da kilometrelerce uzak evinden koşarak gelmişti evime. ayakkabılarını çıkarmaya bile hali yoktu. ayakkabılarını çıkarırken,evin içinde ayakkabıyla gezilen amerikan filmlerini hayal ederdi hep. ona ilk kez baktığımda bu hayalini o an anlayabilmiş olmama biraz bozulmuştu.  ' hoş geldiniz' dedim olağan ses tonumu korumaya çalışarak.
içimdense 'sen hoş geldin.'
bakalım neler olacaktı. 
evimdeki eksilmeyen kalabalıkla benden önce tanışmıştı ve bu beni biraz sinirlendirmişti. boş bulduğu koltuğa kendini attığı anda göz göze geldik ve bu kendi evimde kendimi yabancı hissettirmeye yetmişti.
ve bir kez daha gözlerimi yüzüne değdirmekten korktum. ve bu korkunun bir hiç olacağını zamanlar sonra anlayacaktım. bir şeyler söylendi kahkahayla karışık. sebep sonuç ilişkisi kurabileceğiniz anlar yaşandı. 
vesaire vesaire.

sonrasını pek hatırlamıyorum açıkçası.
önce ayakkabısı silindi hafızamdan,sonra silüeti,sonra bir daha evime gelen kimseye hoş geldin dememeye karar verdim. koşmayı severken,nefret ettim yürümekten. kimsenin hayallerini tahmin etmeye çalışmadım.

vesaire vesaire.