blues

heceler kelimelere sığmıyor çoğu zaman.şarkılar tükendiğinde ölecekmişiz gibi hissediyoruz.bakmak ve görmek arasındaki farka dem vuruyoruz ardından. ya öyle ya böyle gidiveriyorlar bir egelinin şivesini unutması gibi. sen de kendi başına çok mutsuzsun diyor şarkı da birlikte mutsuz olmayı hiç bir şarkı söylemiyor. ama diyor ki şiir 'yarayla alay eder yaralanmamış olan'. hem de bunu egeli şivesiyle söylüyor utanmadan. geceleri görmekten korkmadığın kabuslar oluyor saçlarını sol eliyle karıştırması. görmek bi yana dursun bakmak bile istemiyorsun. sözlerini benim yazdığım ama hiç kimsenin çalmadığı bir beste oluveriyoruz. klibini bile çekiyorum aklımda sana anlatmıyorum ama. renkli balonlar,düşen yapraklar ve hoş geldin cümlesi süslüyor kareleri. aklımdan silinen kareleri. ''ama bu şarkı bitti,bitmesin'' demişti,çok soğuktu evim. sanki şarkı bitmese hiç üşümeyecektik. yüzleşmeyecektik. kapıyı çekip çıkmayacaktım. uyuyakalmayacaktın ışık yılı kadar uzakta. 
şimdiyse bir terazinin kendi başına oluşturabildiği bir dengede bile değil hayatlarımız. sen bir şeylere gülüyorsun orda bi yerde. ben muhtemelen bir deniz kıyısında buluyorum kendimi kollarımı kavuşturmuş sigara içmeye bile mecalim yok rüzgarı sadece yüzümde hissediyorum. midem bulanıyor ışık yılı uzaklıklardan sana gelmeye çalışırken. kimseden yardım istemedim zaten bana bir şey olmazdı ki. bir zaman makinesi icat ettim o yüzden kendi başıma. bunu da sana anlatmadım. yanı başına gelince görecektin nasıl olsa. belki nasıl güldüğünü bile unutmuşumdur belki aslında çirkin bile gülüyorsundur onlara göre. sadece nasıl güldüğüne bakmaya geldim.
belki uzaktayken yakın gelir,yakındayken uzak der ve giderim yine.

yok yok demem.korkma.uyan. ben de gülüyorum.