öncesini yazmadım,devamını da yazmayacağım

...topladığı bütün taşları sol cebine koymuştu. öyle ki elini cebine sokup gözlerini kapattığında hangi taşın neye benzediğini tahmin edebiliyordu. eğer tahmini tamamıyle doğru çıkarsa,o taşı o gün o'nu en çok mutlu eden insana bir şekilde ulaştırıyordu. mesela geçenlerde en sevdiği şarkıyı sonuna kadar çalan taksi şoförüne hediye etmişti. adam 50'li yaşlarında da olsa bu hediyeyi içten bi gülümsemeyle kabul etmişti. halbuki taşı kafasına yeme ihtimali de yok değildi. 'kime gülersen,o'na aitsin' diye bi laf biliyordu. böylelikle her gün bir çok insana ait olduğunu hissediyordu....