Kendi sesimi duymaya başladığımdan beri konuşmuyorum.
Konuşmadıkça anlamıyorum anlamadıkça yorulmuyordum olan bitenden. Etrafım bir film sahnesi gibi yapay kulaklarda bir uğultu oluyor uyumadan önce dinlemen gereken. Aslında söylemek istediklerini söylemiyorsun da susman gerekeni söylüyorsun yersizce.
Şimdi ne olacak
diye düşünmek yerine anı yaşamadığın için pişman oluyorsun
saatini geri alınca zamanı geri alacağını düşündüğün gibi.
Ama senin saatin o, dilini biliyorsun, yamalı laflar etmek yerine doğruyu söylüyor sana her seferinde. Sabahın sekizinde çalıyor mesela yapman gerekenleri hatırlatırken yapmadıklarını unutmaya çalıştırır gibi.
Yabancı olmak nedir bilir misin diye sormuştum bir keresinde, muhtemelen kendime, sanırım hala bilmiyorum kendi halimde derdime yanarken. Sokaklar benimle alay eder gibi konuşurken bilmiyorum hangi dildeler.
Sonra bir bakmışım, sağa mı döneceğim sola mı diye düşünürken kaybolmuşum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder