kapının aralığından sızan ışık,var olduğu yetmiyormuş gibi bütün odayı aydınlatıyordu.oda soğuktu ve odanın içindeki iki insan biraz gergin gözüküyordu.elini kömür sobasına değdirip çektiğin küçük an kadar gergindiler sadece.
sitemleri,isyanları vardı.aynı zamanda manalı cümleleri,heybelerinde anlam yükledikleri şarkıları,bakışlarında hüzün vardı. kaybolmaktan sıkılmış gibiydiler,yapacak hiç bir şeyin olmayışını cümlelere değil,anlık bir bakışa sığdırmayı denediler.oldu mu olmadı mı bilemiyorlardı.
ama yapabildikleri tek geçerli eylemin,kapıyı çekip çıkmak olduğunu birazdan onaylacaklardı,bunu biliyorlardı en azından.
--bu bakış,bakış değil,bu bakış hiç iyi değil, diye geçirdiler içlerinden aynı anda.
biri duyacağı cümlelerden korkuyordu,diğeri kuracağı cümlelerden .yani biri konuşmaktan,diğeri dinlemekten rahatsızdı.
güneşin doğup doğmamaya ilk kez karar veremediği o sabahı yaşıyorlardı.
derken biri kuşa dönüştü,
diğeri bütün sınıfın ortasında çarpım tablosunu karıştıran çocuğa.
ve bu her şeye engeldi.
--bu bakış,bakış değil,bu bakış hiç iyi değil, diye geçirdiler içlerinden aynı anda.
biri duyacağı cümlelerden korkuyordu,diğeri kuracağı cümlelerden .yani biri konuşmaktan,diğeri dinlemekten rahatsızdı.
güneşin doğup doğmamaya ilk kez karar veremediği o sabahı yaşıyorlardı.
derken biri kuşa dönüştü,
diğeri bütün sınıfın ortasında çarpım tablosunu karıştıran çocuğa.
ve bu her şeye engeldi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder