yine çoktular ama hiç yoktular

tarihle arası iyi olmayanların kasabasından geliyorum. takvime her baktığında şaşıran insanların bulunduğu bir kasaba bu sefer. söylenenlerin duymak istendiği şekilde duyulduğu,söylenenlerin aslında hiç duyulmak istenmediği o kasabadan bahsediyorum.
bu kasabada karalamayı sevmeyen,karaladığında sayfada oluşan karaltıya değil,yazdığına pişman olan insanlar yaşıyor diyebilirim.
uyuma demenin kolay iyi geceler demenin zor olduğu takvimin o son gününde,sadece yaşananlar veya yaşanılamayanlar sorgulanacaktı. kasaba ahalisi toplanmıştı fakat yanlızca iki kişi tartışıyordu.
kasaba halkı şaşkındı.çünkü konuşanların ikisi de çok haklıydı.imkansız gibi gözükse de,karar verilmesi çok zordu.kalabalığın şaşkınlığı da tam bu yüzdendi. ikisinden birinin konuşmadan sağ çıkacağını düşünmeden,heyecanla izliyorlardı.

nitekim öyle de oldu. artık yaşamıyorlardı. sadece sebepleri farklıydı.

sonra birden mevsimler değişti.
kalabalık yok olalı iki mevsim geçmişti bile.

geriye kalan sadece mevsimlere rağmen birbirlerini diriltmeyi başaran o iki insandı.